به مناسبت روز قلم

 

قلم توتم من است، توتم ما است، به قلمم سوگند، به خون سياهي که از حلقومش مي‌چکد سوگند، به رشحه ی خوني که از زبانش مي‌تراود سوگند، به ضجه‌هاي دردي که از سينه اش برمي‌آيد سوگند... که توتم مقدسم را نمي‌فروشم، نمي‌کشم، گوشت و خونش را نمي‌خورم، به دست زورش تسليم نمي‌کنم، به کيسه زرش نمي‌بخشم، به سرانگشت تزويرش نمي‌سپارم، دستم را قلم مي‌کنم و قلمم را از دست نمي‌گذارم، چشم‌هايم را کور مي‌کنم، گوش‌هايم را کر مي‌کنم، پاهايم را مي‌شکنم، انگشتانم را بند بند مي‌برم، سينه‌ام را مي‌شکافم، قلبم را مي‌کشم، حتي زبانم را مي‌برم و لبم را مي‌دوزم...

   ‌اما قلمم را به بيگانه نمي‌ دهم 

   به جان او سوگند که جانم را فدیه اش می کنم،اسماعيلم را قربانيش مي كنم،به خون سيله او سوگند كه در غدير خون سرخم غوطه مي خورم،به فرمان او، هرجا مرا بخواند، هرجا مرا براند، هرچه از من بخواهد، در طاعتش درنگ نمي كنم.

   قلم توتم من است، ‌امانت روح القدس من است، وديعه مريم پاک من است، صليب مقدس من است، در وفاي او، اسير قيصر نمي‌شوم، زرخريد يهود نمي‌شوم، تسليم فريسيان نمي‌شوم. بگذار بر قامت بلند و راستين و استوار قلمم به صليبم کشند، به چهارميخم کوبند، تا او که استوانه ي حياتم بوده است، صليب مرگم شود، شاهد رسالتم گردد، گواه شهادتم باشد، تا خدا ببيند که به نامجويي، بر قلم بالا نرفته‌ام، تا خلق بداند که به کامجويي بر سفره گوشت حرام توتمم ننشته‌ام. تا زور بداند، زر بداند و تزوير بداند که‌امانت خدا را، فرعونيان نمي‌توانند از من گرفت، وديعه عشق را قارونيان نمي‌توانند از من خريد و يادگار رسالت را بلعميان نمي‌توانند از من ربود...

   ...هركسي را، هر قبيله اي را توتمي است؛ توتم من، توتم قبيله من قلم است. 

   قلم زبان خدا است، قلم‌امانت آدم است، قلم وديعه عشق است، هرکسي توتمي ‌دارد

                                                            و قلم توتم من است

                                                            و قلم توتم ما است.

                                                                                        دکتر علی شریعتی

به مناسبت سالگرد شهادت دکتر شریعتی و دکتر چمران

   تاريخ سرزمين ما پر است از اسطوره هاي شگرف و مردان بزرگ.اما چگالي اين آدم ها در طي چند قرن اخير رو به زوال رفته .چنانچه در اين قحط الرجال كمتر مردان و زناني ديده شده اند كه بتوان به آنها دل بست و ازشون الهام گرفت.
از جمله كساني كه جامعه پير و جوان و زن و مرد و تحصيلكرده و مذهبي و حتي غيرمذهبي به رغم كم لطفي هاي رسانه هاي ديداري و شنيداري و نوشتاري باز جايي در دل مردم باز كرده اند يكي دكتر شريعتي است و ديگري دكتر چمران.
زندگي اين دو مرد سرشار است از شور و عشق و ايمان و تلاش و مبارزه.
اين دو نفر كساني بودند که به تبعيت از مولايشان علي (ع) بر باورهايشان استوار بودند و حاضر بودند در راه آزادي ملتها و اسلام ناب محمدي زندگي شان ،عزیزانشان و خودشان را قرباني كنند.اگر اين دو ابرمرد در دل مردم آزادانديش رسوخ كرده اند، بيشتر و بيشتر به اين دليل است كه تا آخرين لحظه تا پاي اعتقاداتشان ايستادند و زندگي مرفه همراه قدرت در امريكا و ايران و فرانسه را سه طلاقه كردند تا در جنوب لبنان و در زندانهاي ساواك در ميان مردمان بدبخت و بخاطر آزادي انسانهاي مستضعف از جان مايه بگذارند.
امروزه چند نفر از اين آدمها را سراغ داريد؛ آدمهايي كه نان به نرخ روز نمي خورند؛آدمهايي كه ايمانشان برايشان نام و نان آور نيست.
آدمهايي كه بخاطر مصلحت هيچ حقيقتي را ذبح شرعي نمي كنند؛ و آدمهايي كه پول دنيا مي گيرند و براي دين كار مي كنند نه پول دين براي دنياشان.
آدمهايي كه به تبعيت از مولايشان علي (ع) آنقدر رشد داشته اند كه به رغم پنهان كردنشان، آشكارترين اسطوره هاي عصر حاضر براي جوان حاضر باشند.

چمران در رثاي شريعتي

ای علی! تو مرا به خویشتن آشنا کردی. من از خود بیگانه بودم. همه ابعاد روحی و معنوی خود را نمی‌دانستم. تو دریچه‌ای به سوی من باز کردی و مرا به دیدار این بوستان شورانگیز بردی و زشتی‌ها و زیبایی‌های آن را به من نشان دادی.

ای علی! شاید تعجب کنی اگر بگویم...                           بقيه را در ادامه مطلب بخوانيد...

دل نوشته های یک مسافر

اینجا همیشه باران است و تو اینجا همیشه خیس عشقی.عشق از در و دیوار، از آسمان و

زمین این شهر می بارد.

 بقیع که هستی احساس دلتنگی داری و احساس شعف ، احساس درد، احساس خوشبختی

،غربت بقیع آزارت می دهد احساس قربت بی تابت می کند.همه نوع احساسی به آدم دست

می دهد.احساس هایی متناقض که هیچ مکان و زمانی قادر به جمع کردنشان در یکجا نیست.

اینجا عشق فرمان می دهد و اشک بزرگت می کند.دیگر قلب کوچکت تحمل این همه عشق  

وبزرگی را ندارد.سینه ات را فشار می دهد،احساس درد میکنی و بغض امانت نمی دهد.

فراموش می کتی که خواسته ای داری.گویی آمده ای فقط اشک بریزی،فقط اشک،فقط

اشک!

حتما تا حالا حس کرده ای که چقدر سخته آدم از اونی که بهش عادت کرده دل بکنه.

دل کندن اونم از کسی یا چیزی که شاید دیگه نتونی ببینیش و این فکر که نکنه این آخرین

دیدار ما باشه تو را می کشه.اما سوسوی امیدی می بینی از روزنه ای به دلت می تابه

که نه این اخرین دیدار تو نیست ، بازم میای. باز همدیگرو می بینیم که این، شاید از طرف

دوستت به دلت الهام میشه.

آره مگه من می تونم تحمل کنم.بازم برمی گردم.آخه من دلم را اونجا جا گذاشته ام.

    بانوى اسلام از ديدگاه سليمان كتانى انديشمند مسيحى

 «فاطمه‏ى زهرا (ع) مقامى والاتر از آن دارد كه سندهاى تاريخى و روايتى به سوى او اشاره كنند، و گرامى‏تر از آن است كه شرح حال گونه‏ها به جانب وى راهنما باشند. فاطمه (عليهاالسلام) را همين چهارچوب كافى است كه: وى دختر محمد (ص) و همسر على (ع) و مادر حسن و حسين (ع) و بزرگ بانوى جهان است».

 «فاطمه، اى دخت مصطفى! اى روشن‏ترين چهره‏اى كه زمين را بر روى دو كتف خود بلند كرد، تو جز دو نوبت براى زمين لبخند نزدى: يك بار در سيماى پدر، آن دم كه در بستر آرميده بود و تو را مژده‏ى قرب وصل مى‏داد لبخند زدى. و لبخندى ديگر، بدان هنگام گرداگرد لبان تو مى‏گرديد كه جان بر لب داشتى و واپسين دم خويش را فروفرستادى... تو هميشه با محبت زيست كردى، تو با پاكى و پاكدامنى زيستى، براى پاكيزه‏ترين مادرى كه دو ريحانه زادى و پروردى و بر قامت آن دو جامه‏اى از خز بخشندگى پوشاندى... تو زمين را همراه با لبخندى استهزاآميز رها كردى و به ابديت پيوستى، اى دختر پيامبر! اى همسر على! اى مادر حسن و حسين، و اى بزرگ بانوى بانوان همه جهانها و اعصار» 

 «قهرمانى نيرويى نيست كه مستند به تن و بازو باشد، يا مستند به تاج و تخت، بلكه قهرمانى چيزى است كه منطق عقل، رشد و فهم را به كار گيرد، آنگاه هدف‏ها را تعيين كند و برنامه را ترسيم نمايد. و قهرمانى زهرا، چيزى جز اين معنى بزرگ نبود. از اين رو از هر چه عامل روشنايى ديگران مى‏شد بهره گرفت، بى آنكه بازوان ناتوان و نزار، و پهلوهاى لاغر و نحيف وى در اين خواست از مؤثر باشد».

از یکی از روزهای سرد زمستانی شروع شد. از هفدهم بهمن ماه. از اولین باری که از یک دوست کادو گرفتم، و بهترين كادوي عمرم. كتابي به اندازه چهل نامه كوتاه ،پيچيده در كاغذ كادويي به اندازه از صبحگاه تا شامگاه كه هر صبح بايد پاره شود و تا شامگاه بايد صفحات اين كتاب براي عزيزترين كست و كسانت زمزمه شود. نامه هايي كوتاه و خيلي بلند؛ كوچك و به اندازه بزرگ. نامه هايي كه هركدامش چند سطري بيش نبودند ولي خواندن هر جمله اش كتابي از شيريني و عشق را به رويت باز مي كردند.

چهل نامه كوتاه به همسرم ؛ اولين بار با اين كتاب با او آشنا شدم و تا عصرگاه امروز كه با نور تاریک و  ممتد زير نويس تلويزيون خبر مرگش را خواندم تا این لحظات گیج و منگ که قلم در میان انگشتان غمگینم می چرخد بسيار دوستش داشته ام. سخن از نادر ابراهيمي است. مردي از شهر ادب. از بزرگمردان پر افتخار رمان و داستان ايران. مرد پر افتخار سينماي ايران و ...

او ديگر در ميان ما نيست . او از شانزده سالگي نوشتن را آغاز كرد و تا امروز بعد از ظهر كه دوستدارانش را در میان اندوه تنها گذاشت صدها مقاله تحقیقی و بیش از صد کتاب از خود به یادگار گذارد.

                                                                                              روحش شاد

ايران بازار محصولات اسرائيلي!

مطالب زیر برگرفته از وبلاگ بسیار زیبای مسلخ عشق است.وبلاگی که من همیشه

چیزهای جدیدی ازش یاد می گیرم. آدرس وبلاگ:  http://www.asre-zohour.blogfa.com/

قریب به ۶۰ سال از تاسیس رژیم غاصب صهیونیستی می گذرد.دهها و صدها کنفرانس و اجلاس و نشست همایش در جهان اسلام برگزار شده و هزاران قطعنامه و اعلامیه و بیانیه و طومار صادر گشته وخدامی داند چند بار رژیم اسرائیل محکوم شده است...اما...                                                            

سم پاشي فكر

دختر جواني که تازه ازدواج کرده بود نمي توانست با مادرشوهرش کنار بيايد و هر روز با هم جرو بحث داشتند. سرانجام روزي نزد داروسازي که دوست صميمي پدرش بود رفت و تقاضا کرد که سمي به او بدهد تا بتواند مادر شوهرش را بکشد! داروساز با خودگفت: اگر سم خطرناکي بدهد و مادر شوهر کشته شود همه به شک خواهند افتاد، پس معجوني داد و گفت که هر روز مقداري از آن را در غذاي مادر شوهر بريزد تا سم معجون، کم کم در او اثر کند و او را بکشد و توصيه کرد که در اين مدت با مادر شوهرش مدارا کند تا کسي به او شک نکند. دختر، معجون را گرفت و خوشحال به خانه برگشت و هر روز مقداري از آن را در غذاي مادرشوهرش مي ريخت و با مهرباني به او ميداد. هفته ها گذشت و با مهر و محبت عروس، اخلا ق مادر شوهر هم بهتر و بهتر شد تا آنجا که يک روز دختر نزد داروساز رفت و به او گفت: «آقاي دکتر ديگر از مادر شوهرم منتفر نيستم. حالا  او را مانند مادرم دوست دارم وديگر دلم نمي خواهد که بميرد. خواهش مي کنم داروي ديگري به من بدهيد تا سم را از بدنش خارج کند». داروساز لبخندي زد و گفت: «دخترم، نگران نباش. آن معجوني که به تو دادم، سم نبود. سم در ذهن خود تو بود که حالا  با عشق به مادر شوهرت، از بين رفته است».

 شریعتی در مورد انسان ایده آلش چنین می گوید:«اين انسان ايده‌آل از ميان طبيعت مي‌گذرد و خود را مي‌‌فهمد و به سراغ مردم مي‌رود و به خدا مي‌رسد  نه از كنار طبيعت و پشت به مردم. اين انسان ايده‌آل شمشير قيصر را در دست دارد و دل مسيح را در سينه؛ با مغز سقراط مي‌انديشد و با دل حلاج عشق مي روزد و آن چنان كه آلكسيس كارل آرزو مي‌كند انساني است كه هم زيبايي علم را مي‌فهمد و هم زيبايي خدا را. به سخن پاسكال همچنان گوش فرا مي‌دهد كه به سخن كانت. همچون بودا از بند لذت جويي‌ها وخود خواهي‌ها رها مي‌شود و همچون لائوتسو به عمق فطرت خويش مي انديشد و نيز همچون كنفوسيوس به سرنوشت اجتماع، همچون اسپارتاكوس عاصي بر برده‌داران و همچون ابوذر بذرافشان انقلاب گرسنگان؛ همچون عيسي پيامبر عشق و آشتي و همچون موسي پيامبر جهاد و نجات».(مجموعه آثار ۱۶ صفحه ۷۴)

شريعتي كاملترين مكتب را از لحاظ داشتن سه بعد آزادي، عدالت، عرفان، اسلام را معرفي مي‌كند و علي را نماد اسلام و نمونه متجلي اين سه‌بعد مي‌داند و او را اينگونه مي‌بينيد:

«علي جز عمل به قرآن و پيروي از سنت پيامبر نيست». (شيعه مصلحتي و مصلحت شيعه)

از نظر شريعتي امامت انسان امروز تشنه مسيح ديگر و نجات بخشي ديگر و ايماني ديگر است و اين تثليث است، تثليثي كه زيربناي طبيعي و حتمي توحيد است. و به راستي «علي» آن مسيح مثلث است كه يكي است و در عين حال سه تا، سه تا است و در عين حال يكي! (آزادي، عدالت و عرفان) 

اسلام ارزشش در اين است كه روي هر سه بعد هماهنگ با هم تكيه مي كند. اسلام ريشه و روحش و جوهره‌اش عرفان است. اما تكيه‌اش به مسأله‌ي عدالت اجتماعي است و سرنوشت ديگران و حتي سرنوشت فرد ديگر و مي‌گويد اگر يك فرد ديگر را زنده نگهداشتي و احياء كردي مانند اين است كه همه انسانها را احيا كرده‌اي و اگر يك فردي را كشتي مانند اين است كه همه انسانها را كشته اي. يعني نسبت به رابطه من و ديگران اين اندازه حساسيت دارد و يا مسئله ربا كه يك امر اجتماعي و طبقاتي است به صورتيكه از ربا‌خوار نفرت‌دارد از مشرك و منافق ندارد.

تنها نعمتی که برای تو در مسیر راه عمرت آرزو می کنم آشنایی با یکی

 دو دل بزرگ، يكي دو فهم عظيم ،بزرگ و زيباست... همين كافيست.

                                                        معلم شهید دکترعلی شریعتی

مي توان در سايه آموختن

                                     آزادی، عدالت و عشق(۳) 

«انسان درگرسنگي ناقص است. در محروم بودن از سواد ناقص است. اما انسان است ولي انساني كه از آزادي محروم است انسان نيست. زيرا انسان حيوان آزاد است. يعني اختيار و اراده دارد. و اين اختيار و اراده  است كه او را از حيوان جدا مي‌سازد».

شريعتي مي‌گويد كه همه بايد زندگي آزاد را تجربه كنند. كه اين جز در سايه‌ي زندگي برادرانه همراه با عدالت امكان‌پذير نيست. به همین دليل به اهميت و ضرورت عدالت مي‌رسد و عدالت اقتصادي را نقد مي‌كند.

منظور او از عدالت رفع تبعيض از زندگي اجتماعي و اقتصادي بشري و ايجاد بستر رشد مساوي براي همه ‌انسان‌هاست، وي در يك تلقي آرماني‌تر از «قسط»ياد مي‌كند و آن را بهره‌گيري هر فرد بر اساس نيازهايش از مواهب اجتماعي مي‌داند.

«به انساني كه گرسنه است از معنويت سخن گفتن و از كمال و ارزشهاي اخلاقي دم‌ زدن فريب و فاجعه است».

«شكم خالي هيچ ندارد. جامعه‌اي كه دچار كمبود اقتصادي و مادي است مسلماً كمبود معنوي خواهد داشت. آنچه را به نام مذهب و اخلاق مي‌نامند در جامعه‌ي فقير يك سنت موهوم انحرافي است. معنويت نيست».

:اول مردم بايد آگاهي پيدا كنند و سپس خود آگاهي. مردمي كه آب قنات ندارند در جست و جوي آب حيات خضر در گوششان خواندن شيطنت بدي است. آن‌ها كه عشق را در زندگي خلق جانشين‌ نان مي‌كنند فريبكارند كه نام فريبشان را زهد گذاشته‌اند. مردمي كه معاش ندارند معاد ندارند.»

او آزادي بدون عدالت را بلوك سرمايه‌داري و عدالت بدون آزادي را در بلوك سوسياليستي معنا مي‌كند. در نهايت اولي به انسان قلابي و دومي به انسان قالبي رسيده است كه هر دو انسان را نابود كرده است.

هدف از نقل اين نمونه‌ها نشان دادن ارتباط و وابستگي اين سه عنوان ـ آزادي و عدالت و عشق ـ در انديشه‌هاي شريعتي است. و اعتقاد به اين كه هر يك از اين سه بدون ديگري امكان‌پذير نيست.

«بزرگترين بدبختي آدمي در عصر ما اين است كه آرزوي تاريخي‌اش كه تجلي سه نياز فطري‌اش بوده و هست از هم دور افتاده است. در حالي كه اين سه دور از هم دروغ مي‌شوند. بي‌هم نمي‌توانند زنده بمانند و تحقق هريك بسته به بودن دوتاي ديگر است»

از نظر او عشق بدون آزادي و عدالت صوفيگري موهوم است كه چون چهار باغ اصفهان گنده و بدتركيب است و به درد نخور. عدالت بي‌آزادي و عشق زندگي گله‌وار گوسفند است. و آزادي بدون عدالت و عشق، آزادي تجارت و جنسي است. به نظر او بزرگترين فاجعه انساني‌ ما در جهان اين است كه سه بعد را براي هم قتلگاه كرده‌ايم. هر يك از اين سه برادر در هر سرزمين به قتل‌ دو برادر ديگر كمر بسته است تا دو تاي ديگر را ذبح شرعي كند و قتل مخفي.

                                                  زیر یک سقف

                                        دور یک سفره

                                        چقدر نزدیک

                                                  چقدر دور

                                        بیا باهم قهر بکنیم

                                        تا دلمان برای هم تنگ شود   

                                          آزادی، عدالت و عشق(۲)

شريعتي با بيان سه عنوان «آزادي ـ عدالت ـ عشق» مرزبندي خود را با ماركسيسم و ليبراليسم مشخص كرده است. اما او آزادي را بدون سرمايه‌داري و عدالت را بدون ديكتاتوري و عشق (عرفان) را بدون خودخواهي مي‌خواهد. و اين آرمان‌ها را از برخي واقعيتهاي محققي كه اين اهداف را تخريب كرده‌اند با دقت تمام تفكيك مي‌كند. منظور شريعتي از عشق و عرفان، دغدغه و آتشي دروني است كه انسان با آن آغاز شده است و اين احساس در طول تاريخ بشر، سازندة فرهنگ و ارزش‌هاي اخلاقي و بسياري ار اخلاقيات ما بوده است همچنين عرفان، نوعي از آگاهي و دست‌يابي به حقيقت است كه ريشه در الهام و اشراق و عشق به حقيقت دارد.

«عشق نيرو و حرارتي است كه از كالري‌هايي كه وارد بدن مي‌شود زاييده نمي‌شود يك منبع نمي‌داني دارد كه تمام وجود انسان را ملتهب مي‌كند و مي‌ گدازد و حتي به نفي خويش وادار مي‌كند. عشق ارزشهاي متعالي مي‌خشد و در هيچ توجيه فيزيكي و مادي و بيو شيمي نمي‌گنجد و اگر عشق از انسان گرفته شود به صورت يك موجود منفرد و منجمدي در مي‌‌آيد كه فقط به درد دستگاه‌هاي توليدي مي‌خورد. مهندس و دكتر مي‌شود ولي آدم بودن به معناي عاشق بودن،- به معني يك انرژي غير مادي كه انسان‌ها، تاريخ و انقلاب‌هاي بزرگ را ا اين انرژي ساخته‌اند- در درون و فطرت آدم مي‌ميرد.

«عشق ريشه تجلي مكتب‌هاي عرفاني است و مذهب هم جلوه‌اي از همان».

«عشق و عرفان براي انسان يك حساسيت‌هاي معنوي و ارزشهاي متعالي رواني و روحي ايجاد مي‌كند كه روح او را رشد و كمال مي‌دهد ولي او را از بعضي فاجعه‌هايي كه پيرامونش مي‌گذرد غافل و بي‌اعتنا و كور مي‌كند. اين است كه اين نجات و رستگاري انسان به يك نوع خود پرستي تبديل مي‌شود». (عرفان، عشق و آزادي ).

«در هيچ مكتبي به اندازه عرفان، انسان متعالي نمي‌شود. مكتب‌هاي عرفاني، انسانهايي را موعظه كرده‌اند كه شبيه آن را در هيچ مكتبي و هيچ انقلابي نمي بينيم. انقلاب‌هاي بزرگ، قهرمان‌هاي بزرگ ساخته‌اند ولي وقتي شخصيت انساني آنها را با شخصيتهاي عرفاني مقايسه مي‌كنيم اصلاً قابل مقايسه نيست تا با هم اسمشان را ببريم»

آزادي نيز به معناي آزادي مصطلح اجتماعي ـ سياسي و هم فراتر از آن مسأله رهايي است. رهايي انسان از چهار زندان طبيعت، تاريخ، جامعه، خويشتن.

 آزادي چگونه زيستن و آزادي انتخاب كردن.

او آزادي را بسيار وسيع مي‌داند به همين علت سرمايه‌داري را دشمن آزادي مي‌داند وقتي سرمايه‌داري انسان را محدود مي‌سازد و تمام ساعات وي پر مي‌كند او را در توليد و اقتصاد محصور مي‌سازد و ديگر انسان آزاد نيست.